Scroll to top
februari 2019

Van MRK aan Museum Helmond

februari 2019

Van MRK aan Museum Helmond

AAN: Marianne Splint, Museum Helmond

VAN: Els Backx-van Aken, Museum voor Religieuze Kunst, Uden

AAN: Marianne Splint, Museum Helmond

VAN: Els Backx-van Aken, Museum voor Religieuze Kunst, Uden

Beste Marianne, vlak na Nieuwjaar las ik de brief die Rien de Visser aan me schreef. Een warme en bevlogen aanmoediging voor alle helpers van ons Museum voor Religieuze kunst (MRK) in Uden om door te gaan op de ingeslagen weg. Of veel medewerkers van museum MRK de ‘verheeven staat’ voelen die Rien zo mooi beschrijft in zijn brief, kan ik zo snel niet vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat we zijn lofzang graag aanvaarden als een eerbetoon voor getoonde moed, lef en draagkracht van een kleine staf en heel veel vrijwilligers. Het zijn niet de minsten die ons bij onze ambitie steunden!

We kennen elkaar niet Marianne, maar al filosoferend over het nu en straks van ons museum kwam jouw naam voorbij. Blijkbaar ben je erin geslaagd om in Museum Helmond rust te brengen en de bezoekersaantallen te laten stijgen. Kunnen wij of kan ik wat van je leren?

In Riens brief las ik dat hij “gepokt en gemazeld“ is door cultuurervaring en dat hij graag verhalen met plekken verbindt. Hij hield een vurig pleidooi om met jong en oud Uden aan de slag te gaan met de eigen abdijbiotoop.

Marianne, ongetwijfeld is het je ook wel eens overkomen. Ik had een afspraak, was wat vroeg en liet mijn blik en gedachten ronddwalen in ons monumentale pand. Een pand dat stamt uit een ver verleden. Uit een tijd dat mensen jarenlang bouwden aan kathedralen en kloosters, volgens een volstrekt duidelijk plan: God boven in de hemel, de hel daaronder. Die duidelijkheid bood een ruime basis voor figuratie en verbeeldingskracht. Met passie en in schoonheid werden menselijke emoties zoals verdriet, angst, troost en onheil verzinnebeeld. Afleiding werd vermeden. Toen wisten we wat goed en kwaad was. Een tijd waarin barmhartigheid, eenvoud, duurzaamheid en gemeenschapszin van betekenis waren. Zulke vanzelfsprekendheden zijn nu minder vast omlijnd en niet langer gebeiteld in steen. De uittocht uit dit vertrouwde gedachtegoed wordt gevolgd door een vorm van geestelijk dolen. De exodus en odyssee.


MET PASSIE EN IN
SCHOONHEID WERDEN MENSELIJKE
EMOTIES ZOALS VERDRIET, ANGST
TROOST EN ONHEIL VERZINNEBEELD.

Als topstukken uit onze collectie op reis gaan en in Toronto, New York en Amsterdam met bewondering door vele duizenden enthousiaste bezoekers worden bekeken, dan is dat een bewijs van de bijzondere universele zeggingskracht van deze stukken. Een bewijs dat een overstijgende waarde ons kan verbinden met iets wat groter is dan wijzelf!

Kan deze overstijgende waarde ook van betekenis zijn in onze maatschappij van nu en die van de toekomst, zo vroeg ik me af.

Want is dat niet precies wat je van generatie op generatie wil doorgeven in een tijd waarin sprake is van een zoektocht naar nieuwe culturele inspiratie en identiteit? Als jongeren een groots gedeeld verleden voelen, dan schept dat trots en warmte, het geeft energie en kan stukje bij beetje helpen onze tijd en identiteit te veranderen. Met als bagage alles wat onze voorouders maakten samen op zoek naar nieuwe, verbindende schoonheid en troost in een tijd van overvloed en onbehagen.

Museum MRK ondergaat op dit moment een grote renovatie. De bedoeling is dat we letterlijk toegankelijker worden, maar ook moderner en markanter. Een enorme metamorfose eigenlijk, die we voor elkaar hebben gekregen door cultureel ondernemerschap en actieve fondswerving. Straks presenteren we onze collectie op een nieuwe manier, aan een breed publiek. Op die manier willen we ons profiel versterken, de actieradius groter maken, recht doen aan onze eigen identiteit en het verleden in ons museum de toekomst geven.

KAN DEZE OVERSTIJGENDE
WAARDE OOK VAN BETEKENIS ZIJN
IN ONZE MAATSCHAPPIJ VAN NU
EN DIE VAN DE TOEKOMST?

Maar ons profiel, dat blijft overeind. Onze missie en visie zeggen alles: kunst en cultureel erfgoed dat in de joods-christelijke traditie is geworteld dicht bij het publiek brengen. En dat door de rijke en kwalitatief hoogstaande collectie van vooral rooms-katholiek erfgoed professioneel te beheren, kritisch uit te bouwen en smaakvol te presenteren. Hoe? Door tentoonstellingen en educatieve projecten te ontwikkelen met een regionale en landelijke betekenis. Toch is er één belangrijke koerswijziging: we gaan in de toekomst nadrukkelijker het monastieke aspect over het voetlicht brengen. Want daar vráágt het museum om, met zijn unieke locatie in de abdij!

Maar naast alle mooie toekomstplannen hebben we ook te maken met de realiteit van vandaag. Meer bezoekers zijn hard nodig om het museum voor de komende generaties te behouden. En – heel prozaïsch – om te kunnen voldoen aan de subsidievoorwaarde van de gemeente Uden, namelijk 20.000 bezoekers per jaar. De opdracht om meer bezoekers aan ons te verbinden brengt ons natuurlijk bij de hamvraag: hoe gaan we dat doen..?

De landelijke en regionale focus op cultuur is na de genomen bezuinigingen de afgelopen jaren meer op het verhogen van het bezoek via grotere tentoonstellingen komen te liggen. Nadat de regering ging bezuinigen op kunst en cultuur, deden ook middelgrote en kleine musea soms verwoede pogingen om met bredere tentoonstellingen veel bezoekers te trekken. De kans bestaat dat daarmee hun identiteit in het gedrang komt. En dat kan juist weer bezoekers gaan kósten.

Ik zie ook dat zulke musea harder moeten vechten voor hun voortbestaan en hun identiteit. Herken jij dat, Marianne?

WE GAAN IN DE
TOEKOMST NADRUKKELIJKER
HET MONASTIEKE ASPECT
OVER HET VOETLICHT BRENGEN

Een voorbeeld. De technische en financiële mogelijkheden voor marketing bij middelgrote en kleine musea zijn erg beperkt of ontbreken soms zelfs. Tegelijkertijd is het voor elk museum belangrijk om een missie te hebben, de identiteit te bewaren en die helder uit te dragen. Juist dat trekt bezoekers, particuliere geldgevers en professionele sponsoren over de streep, zo heb ik ondervonden.

Het gaat ons goed af om elk jaar weer duizenden basisschoolleerlingen te bereiken met speelse en creatieve projecten die aansluiten bij hun belevingswereld. Wat we nu merken is dat concreet werken aan een nieuw concept gaandeweg veel nieuwe ervaringen, verrassende samenwerkingsvormen en mooie kansen oplevert. En last but not least: nieuwe inspiratie! Door aan te pakken, verder te zoeken en te verbinden, groeit onze trots en weten we beter wie zijn.

Maar hoe gaan we ervoor zorgen dat die ‘abdijbiotoop’ van ons met kunst en natuur kan bijdragen aan het nieuwe verhaal van alle mensen van nu? Hoe bereiken we een breder, diverser publiek? Welke stappen helpen of zijn zelfs onontbeerlijk? Waar liggen de kansen?

Ik twijfel er niet aan of ook andere middelgrote musea hebben positieve ervaringen of zelfs al triomfen gevierd. Hoe zijn zij erin geslaagd om meer bezoekers en een breder publiek te bereiken en vooral ook te binden?

Beste Marianne, mijn vraag laat zich raden: heb jij of ken jij inspirerende voorbeelden of mooie succesverhalen? En wil je ze met ons delen?

Ik kijk uit naar je antwoord!

Els Backx

Beste Marianne, vlak na Nieuwjaar las ik de brief die Rien de Visser aan me schreef. Een warme en bevlogen aanmoediging voor alle helpers van ons Museum voor Religieuze kunst (MRK) in Uden om door te gaan op de ingeslagen weg. Of veel medewerkers van museum MRK de ‘verheeven staat’ voelen die Rien zo mooi beschrijft in zijn brief, kan ik zo snel niet vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat we zijn lofzang graag aanvaarden als een eerbetoon voor getoonde moed, lef en draagkracht van een kleine staf en heel veel vrijwilligers. Het zijn niet de minsten die ons bij onze ambitie steunden!

We kennen elkaar niet Marianne, maar al filosoferend over het nu en straks van ons museum kwam jouw naam voorbij. Blijkbaar ben je erin geslaagd om in Museum Helmond rust te brengen en de bezoekersaantallen te laten stijgen. Kunnen wij of kan ik wat van je leren?

In Riens brief las ik dat hij “gepokt en gemazeld“ is door cultuurervaring en dat hij graag verhalen met plekken verbindt. Hij hield een vurig pleidooi om met jong en oud Uden aan de slag te gaan met de eigen abdijbiotoop.

Marianne, ongetwijfeld is het je ook wel eens overkomen. Ik had een afspraak, was wat vroeg en liet mijn blik en gedachten ronddwalen in ons monumentale pand. Een pand dat stamt uit een ver verleden. Uit een tijd dat mensen jarenlang bouwden aan kathedralen en kloosters, volgens een volstrekt duidelijk plan: God boven in de hemel, de hel daaronder. Die duidelijkheid bood een ruime basis voor figuratie en verbeeldingskracht. Met passie en in schoonheid werden menselijke emoties zoals verdriet, angst, troost en onheil verzinnebeeld. Afleiding werd vermeden. Toen wisten we wat goed en kwaad was. Een tijd waarin barmhartigheid, eenvoud, duurzaamheid en gemeenschapszin van betekenis waren. Zulke vanzelfsprekendheden zijn nu minder vast omlijnd en niet langer gebeiteld in steen. De uittocht uit dit vertrouwde gedachtegoed wordt gevolgd door een vorm van geestelijk dolen. De exodus en odyssee.


MET PASSIE EN IN
SCHOONHEID WERDEN MENSELIJKE
EMOTIES ZOALS VERDRIET, ANGST
TROOST EN ONHEIL VERZINNEBEELD.

Als topstukken uit onze collectie op reis gaan en in Toronto, New York en Amsterdam met bewondering door vele duizenden enthousiaste bezoekers worden bekeken, dan is dat een bewijs van de bijzondere universele zeggingskracht van deze stukken. Een bewijs dat een overstijgende waarde ons kan verbinden met iets wat groter is dan wijzelf!

Kan deze overstijgende waarde ook van betekenis zijn in onze maatschappij van nu en die van de toekomst, zo vroeg ik me af.

Want is dat niet precies wat je van generatie op generatie wil doorgeven in een tijd waarin sprake is van een zoektocht naar nieuwe culturele inspiratie en identiteit? Als jongeren een groots gedeeld verleden voelen, dan schept dat trots en warmte, het geeft energie en kan stukje bij beetje helpen onze tijd en identiteit te veranderen. Met als bagage alles wat onze voorouders maakten samen op zoek naar nieuwe, verbindende schoonheid en troost in een tijd van overvloed en onbehagen.

Museum MRK ondergaat op dit moment een grote renovatie. De bedoeling is dat we letterlijk toegankelijker worden, maar ook moderner en markanter. Een enorme metamorfose eigenlijk, die we voor elkaar hebben gekregen door cultureel ondernemerschap en actieve fondswerving. Straks presenteren we onze collectie op een nieuwe manier, aan een breed publiek. Op die manier willen we ons profiel versterken, de actieradius groter maken, recht doen aan onze eigen identiteit en het verleden in ons museum de toekomst geven.

KAN DEZE OVERSTIJGENDE
WAARDE OOK VAN BETEKENIS ZIJN
IN ONZE MAATSCHAPPIJ VAN NU
EN DIE VAN DE TOEKOMST?

Maar ons profiel, dat blijft overeind. Onze missie en visie zeggen alles: kunst en cultureel erfgoed dat in de joods-christelijke traditie is geworteld dicht bij het publiek brengen. En dat door de rijke en kwalitatief hoogstaande collectie van vooral rooms-katholiek erfgoed professioneel te beheren, kritisch uit te bouwen en smaakvol te presenteren. Hoe? Door tentoonstellingen en educatieve projecten te ontwikkelen met een regionale en landelijke betekenis. Toch is er één belangrijke koerswijziging: we gaan in de toekomst nadrukkelijker het monastieke aspect over het voetlicht brengen. Want daar vráágt het museum om, met zijn unieke locatie in de abdij!

Maar naast alle mooie toekomstplannen hebben we ook te maken met de realiteit van vandaag. Meer bezoekers zijn hard nodig om het museum voor de komende generaties te behouden. En – heel prozaïsch – om te kunnen voldoen aan de subsidievoorwaarde van de gemeente Uden, namelijk 20.000 bezoekers per jaar. De opdracht om meer bezoekers aan ons te verbinden brengt ons natuurlijk bij de hamvraag: hoe gaan we dat doen..?

De landelijke en regionale focus op cultuur is na de genomen bezuinigingen de afgelopen jaren meer op het verhogen van het bezoek via grotere tentoonstellingen komen te liggen. Nadat de regering ging bezuinigen op kunst en cultuur, deden ook middelgrote en kleine musea soms verwoede pogingen om met bredere tentoonstellingen veel bezoekers te trekken. De kans bestaat dat daarmee hun identiteit in het gedrang komt. En dat kan juist weer bezoekers gaan kósten.

Ik zie ook dat zulke musea harder moeten vechten voor hun voortbestaan en hun identiteit. Herken jij dat, Marianne?

WE GAAN IN DE
TOEKOMST NADRUKKELIJKER
HET MONASTIEKE ASPECT
OVER HET VOETLICHT BRENGEN

Een voorbeeld. De technische en financiële mogelijkheden voor marketing bij middelgrote en kleine musea zijn erg beperkt of ontbreken soms zelfs. Tegelijkertijd is het voor elk museum belangrijk om een missie te hebben, de identiteit te bewaren en die helder uit te dragen. Juist dat trekt bezoekers, particuliere geldgevers en professionele sponsoren over de streep, zo heb ik ondervonden.

Het gaat ons goed af om elk jaar weer duizenden basisschoolleerlingen te bereiken met speelse en creatieve projecten die aansluiten bij hun belevingswereld. Wat we nu merken is dat concreet werken aan een nieuw concept gaandeweg veel nieuwe ervaringen, verrassende samenwerkingsvormen en mooie kansen oplevert. En last but not least: nieuwe inspiratie! Door aan te pakken, verder te zoeken en te verbinden, groeit onze trots en weten we beter wie zijn.

Maar hoe gaan we ervoor zorgen dat die ‘abdijbiotoop’ van ons met kunst en natuur kan bijdragen aan het nieuwe verhaal van alle mensen van nu? Hoe bereiken we een breder, diverser publiek? Welke stappen helpen of zijn zelfs onontbeerlijk? Waar liggen de kansen?

Ik twijfel er niet aan of ook andere middelgrote musea hebben positieve ervaringen of zelfs al triomfen gevierd. Hoe zijn zij erin geslaagd om meer bezoekers en een breder publiek te bereiken en vooral ook te binden?

Beste Marianne, mijn vraag laat zich raden: heb jij of ken jij inspirerende voorbeelden of mooie succesverhalen? En wil je ze met ons delen?

Ik kijk uit naar je antwoord!

Els Backx

Top