Scroll to top
11 november 2018

Tatoeëren is voor de overheid
niet interessant

Ontmoeting met Darko Groenhagen

11 november 2018

Tatoeëren is voor de overheid
niet interessant

Ontmoeting met Darko Groenhagen

In Nederland heb je eigenlijk maar twee steden die sinds de jaren tachtig leidend zijn in de tattoowereld: Amsterdam en Eindhoven. En als het aan tattoo-artist Darko Groenhagen ligt, heeft Eindhoven nét dat beetje meer. Hij leerde het namelijk daar, van de grootheid Greg Orie. Nog steeds is de Brabantse stad een broedplaats voor talent. En de rest van de provincie profiteert daar inmiddels van.

Darko was zes maanden oud toen hij van Veldhoven naar Eindhoven verhuisde. Dat maakt hem dus eigenlijk import, maar het fijne aan Eindhoven is dat je daar geen last van hebt. “Ik heb ook een tijd in Helmond gewoond en gewerkt. Daar blijf je het altijd voelen, dat je niet van daar komt. Een Eindhovenaar kun je gewoon worden.” Die open houding is misschien wel de reden waarom er in Eindhoven zo veel ontwikkelingen zijn op het gebied van de tattoeage. De internationale wereld profiteert van kennisuitwisseling.

“De bereidheid om je te laten tatoeëren is hier volgens Darko veel groter dan in andere provincies.”

Eindhoven als broedplaats

In Noord-Brabant gebeurt veel op het gebied van de tatoeage. De bereidheid om je te laten tatoeëren is hier volgens Darko veel groter dan in andere provincies. Dat komt misschien omdat Greg Orie een vooruitziende blik had en een transparante tattooshop neerzette. Het maakte de drempel wat lager voor mensen om gewoon eens binnen te lopen. 

In Nederland heb je eigenlijk maar twee steden die sinds de jaren tachtig leidend zijn in de tattoowereld: Amsterdam en Eindhoven. En als het aan tattoo-artist Darko Groenhagen ligt, heeft Eindhoven nét dat beetje meer. Hij leerde het namelijk daar, van de grootheid Greg Orie. Nog steeds is de Brabantse stad een broedplaats voor talent. En de rest van de provincie profiteert daar inmiddels van.

Darko was zes maanden oud toen hij van Veldhoven naar Eindhoven verhuisde. Dat maakt hem dus eigenlijk import, maar het fijne aan Eindhoven is dat je daar geen last van hebt. “Ik heb ook een tijd in Helmond gewoond en gewerkt. Daar blijf je het altijd voelen, dat je niet van daar komt. Een Eindhovenaar kun je gewoon worden.” Die open houding is misschien wel de reden waarom er in Eindhoven zo veel ontwikkelingen zijn op het gebied van de tattoeage. De internationale wereld profiteert van kennisuitwisseling.

“De bereidheid om je te laten tatoeëren is hier volgens Darko veel groter dan in andere provincies.”

Eindhoven als broedplaats

In Noord-Brabant gebeurt veel op het gebied van de tatoeage. De bereidheid om je te laten tatoeëren is hier volgens Darko veel groter dan in andere provincies. Dat komt misschien omdat Greg Orie een vooruitziende blik had en een transparante tattooshop neerzette. Het maakte de drempel wat lager voor mensen om gewoon eens binnen te lopen. 

Darko tatoeëert dit jaar al een kwart eeuw. Hij begon er mee toen hij op de kunstacademie zat. Hij had altijd al interesse in subculturele stromingen zoals de tekeningen uit strips, skateboarding, graffiti en platenhoezen. “Dat telde niet echt als kunst op de academie in Den Bosch. En toch, begin jaren negentig, toen ik uiteindelijk stopte met de academie, waren er meer mensen zoals ik. Kunstenaars die zich niet gehoord voelden op de traditionele opleiding, maar wel een bak met kennis meenamen. En een drive om de tatoeage naar een hoger plan te tillen.”

Darko mag als leerling aan de slag in de shop van Greg Orie. Orie wordt al snel een fenomeen. Vanuit heel Nederland gaan mensen naar Eindhoven om zich door hem en zijn leerlingen te laten tatoeëren. En nog steeds, inmiddels runt zoon Jim de zaak, is de zaak internationaal bekend. “Greg schroefde het niveau echt een paar levels op. Hij heeft een hele generatie opgeleid die zich over de provincie verspreid heeft en op haar beurt doorgaat met de professionalisering van de kunst. Eindhoven heeft nog steeds de rol van broedplaats op allerlei gebieden. Dat is ook de reden waarom ik zo graag in deze stad woon.”

Darko tatoeëert dit jaar al een kwart eeuw. Hij begon er mee toen hij op de kunstacademie zat. Hij had altijd al interesse in subculturele stromingen zoals de tekeningen uit strips, skateboarding, graffiti en platenhoezen. “Dat telde niet echt als kunst op de academie in Den Bosch. En toch, begin jaren negentig, toen ik uiteindelijk stopte met de academie, waren er meer mensen zoals ik. Kunstenaars die zich niet gehoord voelden op de traditionele opleiding, maar wel een bak met kennis meenamen. En een drive om de tatoeage naar een hoger plan te tillen.”

Darko mag als leerling aan de slag in de shop van Greg Orie. Orie wordt al snel een fenomeen. Vanuit heel Nederland gaan mensen naar Eindhoven om zich door hem en zijn leerlingen te laten tatoeëren. En nog steeds, inmiddels runt zoon Jim de zaak, is de zaak internationaal bekend. “Greg schroefde het niveau echt een paar levels op. Hij heeft een hele generatie opgeleid die zich over de provincie verspreid heeft en op haar beurt doorgaat met de professionalisering van de kunst. Eindhoven heeft nog steeds de rol van broedplaats op allerlei gebieden. Dat is ook de reden waarom ik zo graag in deze stad woon.”

Kunst?

Neemt niet weg dat Darko zijn studio elders heeft gevestigd. Je kunt niet met te veel artists op dezelfde plek zitten. Dan zit je elkaar in de weg. In zijn Tilburgse studio, waar hij inmiddels met vier anderen werkt, is het altijd druk. Darko noemt zichzelf een beeldend kunstenaar. Naast zijn werk als tatoeëerder, schildert hij ook en maakt hij graffiti. “Ik druk mezelf uit via beeld, dat is mijn eerste natuur.” 

“Een tatoeage is altijd een uiting van individualiteit. Daarmee wordt de klant feitelijk de kunstenaar.”

Het is niet vanzelfsprekend dat zijn tatoeages als kunst gezien worden. En misschien komt dat wel omdat – anders dan bij andere beeldende kunstvormen- de tatoeage altijd een toegepaste kunstvorm is. “Dat is een belangrijk verschil met bijvoorbeeld de schilderkunst. Wat ik maak is niet los te zien van het lijf waar ik op werk. Het liefst teken en ontwikkel ik het beeld ook samen met de klant. Dat maakt dat ik mezelf meer als vormgever of vertaler zie. Daarbij vind ik het dan niet belangrijk dat het uiteindelijk beeld voldoet aan wat ik als kunstenaar zelf goed vind. Een tatoeage is altijd een uiting van individualiteit. Daarmee wordt de klant feitelijk de kunstenaar.”

Een aparte cultuur

Desalniettemin kan Darko zich wel druk maken om het feit dat tatoeëren nog steeds niet echt serieus genomen wordt. “Laatst was een vriend van me te gast bij Jeroen Pauw. Ik was blij dat ik niet in de studio zat, want dan had ik ruzie gekregen. Pauw liet tien plaatjes zien van voorbeelden van mislukte tatoeages en dat was het interview. Sorry hoor, dat is gewoon gênant. We maken dat te veel mee. Als er een tattoo-event is, krijgen we vaak media-aanvragen. Maar wat gebeurt er? Dan komen er een journalist en een fotograaf opdagen met nul voorkennis. Vervolgens plaatst de krant dan een foto van een jongen die onder de piercings zit en zijn gezicht vol getatoeëerd heeft. Helemaal niet representatief voor onze wereld. Er wordt wereldwijd zo ontzettend veel werk van hoog niveau gemaakt, maar dat zie je bijna nergens terug.”

“Voor tatoeages hoef je geen subsidies te vragen.”

En dat ziet hij ook op gemeentelijk en provinciaal niveau. In beleidsplannen die over cultuur gaan, wordt tatoeëren niet genoemd. Er is veel te weinig kennis over een wereld die toch behoorlijk groot is onze provincie. “We vallen niet eens onder de noemer urban, terwijl daar wel veel aandacht voor is. Tilburg houdt ook erg van die term. Wij zijn een aparte discipline, met onderlinge niveauverschillen en lang niet alles is dus als kunst te betitelen. Dat vinden mensen ingewikkeld, maar dat is het niet. Het kleeft aan ons, juist doordat we een toegepaste kunstvorm beoefenen. Wij hebben geen musea of podia nodig. De tattoowereld is een aparte cultuur, waarin kunstenaars rondlopen die op zeer hoog niveau bezig zijn met hun vak. Dat wordt helaas niet gezien.” 

Nul subsidiekansen

“Voor tatoeages hoef je geen subsidies te vragen. Het valt nergens onder. Pas als het concept begrijpelijk is, maak je een kans.” Darko doelt op het project Human Rights Tattoo, waarvoor het collectief Tilburg CowBoys en Festival Mundial de handen ineen hebben geslagen. De universele rechten van de mens worden op 6773 lijven getatoeëerd. Ieder lichaam krijgt één karakter. Samen vormen ze de volledige tekst. “Een mooi project, maar dat gaat over het concept, niet over tatoeages.”

Kunst?

Neemt niet weg dat Darko zijn studio elders heeft gevestigd. Je kunt niet met te veel artists op dezelfde plek zitten. Dan zit je elkaar in de weg. In zijn Tilburgse studio, waar hij inmiddels met vier anderen werkt, is het altijd druk. Darko noemt zichzelf een beeldend kunstenaar. Naast zijn werk als tatoeëerder, schildert hij ook en maakt hij graffiti. “Ik druk mezelf uit via beeld, dat is mijn eerste natuur.” 

“Een tatoeage is altijd een uiting van individualiteit. Daarmee wordt de klant feitelijk de kunstenaar.”

Het is niet vanzelfsprekend dat zijn tatoeages als kunst gezien worden. En misschien komt dat wel omdat – anders dan bij andere beeldende kunstvormen- de tatoeage altijd een toegepaste kunstvorm is. “Dat is een belangrijk verschil met bijvoorbeeld de schilderkunst. Wat ik maak is niet los te zien van het lijf waar ik op werk. Het liefst teken en ontwikkel ik het beeld ook samen met de klant. Dat maakt dat ik mezelf meer als vormgever of vertaler zie. Daarbij vind ik het dan niet belangrijk dat het uiteindelijk beeld voldoet aan wat ik als kunstenaar zelf goed vind. Een tatoeage is altijd een uiting van individualiteit. Daarmee wordt de klant feitelijk de kunstenaar.”

Een aparte cultuur

Desalniettemin kan Darko zich wel druk maken om het feit dat tatoeëren nog steeds niet echt serieus genomen wordt. “Laatst was een vriend van me te gast bij Jeroen Pauw. Ik was blij dat ik niet in de studio zat, want dan had ik ruzie gekregen. Pauw liet tien plaatjes zien van voorbeelden van mislukte tatoeages en dat was het interview. Sorry hoor, dat is gewoon gênant. We maken dat te veel mee. Als er een tattoo-event is, krijgen we vaak media-aanvragen. Maar wat gebeurt er? Dan komen er een journalist en een fotograaf opdagen met nul voorkennis. Vervolgens plaatst de krant dan een foto van een jongen die onder de piercings zit en zijn gezicht vol getatoeëerd heeft. Helemaal niet representatief voor onze wereld. Er wordt wereldwijd zo ontzettend veel werk van hoog niveau gemaakt, maar dat zie je bijna nergens terug.”

“Voor tatoeages hoef je geen subsidies te vragen.”

En dat ziet hij ook op gemeentelijk en provinciaal niveau. In beleidsplannen die over cultuur gaan, wordt tatoeëren niet genoemd. Er is veel te weinig kennis over een wereld die toch behoorlijk groot is onze provincie. “We vallen niet eens onder de noemer urban, terwijl daar wel veel aandacht voor is. Tilburg houdt ook erg van die term. Wij zijn een aparte discipline, met onderlinge niveauverschillen en lang niet alles is dus als kunst te betitelen. Dat vinden mensen ingewikkeld, maar dat is het niet. Het kleeft aan ons, juist doordat we een toegepaste kunstvorm beoefenen. Wij hebben geen musea of podia nodig. De tattoowereld is een aparte cultuur, waarin kunstenaars rondlopen die op zeer hoog niveau bezig zijn met hun vak. Dat wordt helaas niet gezien.” 

Nul subsidiekansen

“Voor tatoeages hoef je geen subsidies te vragen. Het valt nergens onder. Pas als het concept begrijpelijk is, maak je een kans.” Darko doelt op het project Human Rights Tattoo, waarvoor het collectief Tilburg CowBoys en Festival Mundial de handen ineen hebben geslagen. De universele rechten van de mens worden op 6773 lijven getatoeëerd. Ieder lichaam krijgt één karakter. Samen vormen ze de volledige tekst. “Een mooi project, maar dat gaat over het concept, niet over tatoeages.”

“Ik denk dat het tatoeëren voor de overheid niet interessant is, terwijl er wel een hoop ‘kansloze’ jonge mensen hun heil gevonden hebben in de tattoowereld. Die zijn hier en daar toch aan de bak gekomen en hebben een doel in hun leven gevonden, zonder enige overheidshulp of subsidie.

We zijn niet echt goed in het verenigen en werken allemaal onafhankelijk.  Zo heb ik bijvoorbeeld bijna geen contact met andere tatoeëerders in Tilburg. Ik heb daar weinig behoefte aan. Maar goed, dat maakt het wel moeilijk om een platform te maken. Pas als we bedreigd worden door regelgeving verenigen we ons. Toen we bijvoorbeeld per se een vergunning moesten krijgen van de GGD, zochten we elkaar wel even op. Maar verder dus niet. Want in ons dagelijkse werk hebben we elkaar niet nodig.”  

“We hebben geen atelier nodig, geen galerie. Wij doen het allemaal zelf. De kunst die we maken is gerelateerd aan het vak dat we doen. Ik ben overigens wel benieuwd wat er zou gebeuren als je een goede tattoo-artist wél een keer een platform zou bieden of een keer een plek in een galerie. Ik denk dat je nog zou staan te kijken hoe populair die stijl van vormgeven is.”

“Ik denk dat het tatoeëren voor de overheid niet interessant is, terwijl er wel een hoop ‘kansloze’ jonge mensen hun heil gevonden hebben in de tattoowereld. Die zijn hier en daar toch aan de bak gekomen en hebben een doel in hun leven gevonden, zonder enige overheidshulp of subsidie.

We zijn niet echt goed in het verenigen en werken allemaal onafhankelijk.  Zo heb ik bijvoorbeeld bijna geen contact met andere tatoeëerders in Tilburg. Ik heb daar weinig behoefte aan. Maar goed, dat maakt het wel moeilijk om een platform te maken. Pas als we bedreigd worden door regelgeving verenigen we ons. Toen we bijvoorbeeld per se een vergunning moesten krijgen van de GGD, zochten we elkaar wel even op. Maar verder dus niet. Want in ons dagelijkse werk hebben we elkaar niet nodig.”  

“We hebben geen atelier nodig, geen galerie. Wij doen het allemaal zelf. De kunst die we maken is gerelateerd aan het vak dat we doen. Ik ben overigens wel benieuwd wat er zou gebeuren als je een goede tattoo-artist wél een keer een platform zou bieden of een keer een plek in een galerie. Ik denk dat je nog zou staan te kijken hoe populair die stijl van vormgeven is.”

“Wereldwijd zijn er veel ontwikkelingen. Die kunnen we nu online heel gemakkelijk volgen. We werken allemaal aan dezelfde onderwerpen. De kwaliteit van de draken die gemaakt worden is daardoor bijvoorbeeld enorm. Een paar duizend man ploetert dagelijks aan de perfecte draak en deelt dat via social media. Er is niemand die zegt: jij moet iets origineels doen. Door met z’n allen bezig te zijn met dezelfde beelden, wordt het niveau heel erg hoog. Maar alleen mensen die interesse hebben in draken vinden dat interessant. Tatoeëren is interessant voor een beperkte groep.”

www.darkos-oneness.nl

Auteur: Mijke Pol 

“Wereldwijd zijn er veel ontwikkelingen. Die kunnen we nu online heel gemakkelijk volgen. We werken allemaal aan dezelfde onderwerpen. De kwaliteit van de draken die gemaakt worden is daardoor bijvoorbeeld enorm. Een paar duizend man ploetert dagelijks aan de perfecte draak en deelt dat via social media. Er is niemand die zegt: jij moet iets origineels doen. Door met z’n allen bezig te zijn met dezelfde beelden, wordt het niveau heel erg hoog. Maar alleen mensen die interesse hebben in draken vinden dat interessant. Tatoeëren is interessant voor een beperkte groep.”

www.darkos-oneness.nl

Auteur: Mijke Pol

Is tatoeëren voor jou ook cultuur? Live

  • Ja
    0% 0 / 185
  • Nee
    0% 0 / 185
Top