Scroll to top

Analoog en digitaal zijn allebei even sexy!


Blog Nadine Roestenburg

Analoog en digitaal zijn allebei even sexy!


Blog Nadine Roestenburg

Analoog en digitaal zijn allebei even sexy

Een paar jaar geleden zat ik in een diepe put, liefdesverdriet was de druppel die mijn emmer had laten overlopen. Zoals veel in mijn leven pakte ik de crisis grondig aan: ik ging onthaasten, tijdelijk offline, volop mediteren, sporten, gezond eten, gebruikte weinig verdovende middelen, ging in therapie en verslond het ene e-zelfhulpboek na het andere. Dit was de periode waarin ik heil vond op internet door het lezen van verhalen van anderen die zich in de steek gelaten voelden. Ik bekeek zelfs een ‘How to get your ex back’-filmpje op YouTube, vond bezinning in the law of attraction (bekend van de pre-internet bestseller The Secret) en Eckhart Tolles De kracht van het nu.

Dit was ook de periode dat ik het werk van de Amerikaanse hoogleraar maatschappelijk werk Brené Brown leerde kennen. Zij werd wereldberoemd met boeken als The Power of Vulnerabilty en The Gifts of Imperfection. Wat ik van haar heb onthouden is dat het moedig is om je kwetsbaar op te stellen. Je bent sterk als je je verdriet niet verbergt, het durft te uiten en delen met anderen. Omarm je imperfecties want het maakt je tot wie je bent.

Analoog en digitaal zijn allebei even sexy

Een paar jaar geleden zat ik in een diepe put, liefdesverdriet was de druppel die mijn emmer had laten overlopen. Zoals veel in mijn leven pakte ik de crisis grondig aan: ik ging onthaasten, tijdelijk offline, volop mediteren, sporten, gezond eten, gebruikte weinig verdovende middelen, ging in therapie en verslond het ene e-zelfhulpboek na het andere. Dit was de periode waarin ik heil vond op internet door het lezen van verhalen van anderen die zich in de steek gelaten voelden. Ik bekeek zelfs een ‘How to get your ex back’-filmpje op YouTube, vond bezinning in the law of attraction (bekend van de pre-internet bestseller The Secret) en Eckhart Tolles De kracht van het nu.

Dit was ook de periode dat ik het werk van de Amerikaanse hoogleraar maatschappelijk werk Brené Brown leerde kennen. Zij werd wereldberoemd met boeken als The Power of Vulnerabilty en The Gifts of Imperfection. Wat ik van haar heb onthouden is dat het moedig is om je kwetsbaar op te stellen. Je bent sterk als je je verdriet niet verbergt, het durft te uiten en delen met anderen. Omarm je imperfecties want het maakt je tot wie je bent.

Je kunt je afvragen wat Brené Brown met digitalisering te maken heeft. Nou, los van dat ik in de tijd dat ik haar werk las ook best wel verslaafd was aan mijn iPhone – ik stond op met Facebook en ging ermee naar bed, wat ook wel een steentje zal bij hebben gedragen aan mijn burn-outsymptomen – is de meest opvallende link tussen de zelfhulpgoeroe en het internet háár succes: dat waar ik zo hard naar op zoek was toen ik haar keihard tegenkwam.

“Haar stelling is dat we, hoewel we meer connecties hebben dan we ooit hebben gehad, nu ook eenzamer zijn dan ooit.”

Een van Browns best bekeken video’s op YouTube heeft 9,5 miljoen weergaven. Maar ik wil deze link vooral leggen omdat Brené Brown op 8 maart 2019 openingsspreker was bij de conferentie van het festival South by Southwest in Austin, Texas. SXSW is al jaren dé plek waar de creatieve en technologie-elite samenkomen om te bespreken wat we de komende jaren voor nieuws kunnen verwachten. Haar stelling is dat we, hoewel we meer connecties hebben dan we ooit hebben gehad, nu ook eenzamer zijn dan ooit. Eenzaamheid die niet alleen tot uiting komt in depressies, maar ook in fenomenen als verslavingen, van drugs tot werk tot je smartphone, vluchten in Netflix of porno. We verwarren communicatie met verbondenheid. Brown pleit dan ook voor meer gedeelde momenten van vreugde in de échte wereld. Denk aan sportwedstrijden, concerten, een cultuurcafé van BrabantKennis. Dit alles met een belangrijke kanttekening: zonder continu selfies te maken. Haar mantra is ‘gebruik technologie maar laat technologie jou niet gebruiken’.

Je kunt je afvragen wat Brené Brown met digitalisering te maken heeft. Nou, los van dat ik in de tijd dat ik haar werk las ook best wel verslaafd was aan mijn iPhone – ik stond op met Facebook en ging ermee naar bed, wat ook wel een steentje zal bij hebben gedragen aan mijn burn-outsymptomen – is de meest opvallende link tussen de zelfhulpgoeroe en het internet háár succes: dat waar ik zo hard naar op zoek was toen ik haar keihard tegenkwam.

“Haar stelling is dat we, hoewel we meer connecties hebben dan we ooit hebben gehad, nu ook eenzamer zijn dan ooit.”

Een van Browns best bekeken video’s op YouTube heeft 9,5 miljoen weergaven. Maar ik wil deze link vooral leggen omdat Brené Brown op 8 maart 2019 openingsspreker was bij de conferentie van het festival South by Southwest in Austin, Texas. SXSW is al jaren dé plek waar de creatieve en technologie-elite samenkomen om te bespreken wat we de komende jaren voor nieuws kunnen verwachten. Haar stelling is dat we, hoewel we meer connecties hebben dan we ooit hebben gehad, nu ook eenzamer zijn dan ooit. Eenzaamheid die niet alleen tot uiting komt in depressies, maar ook in fenomenen als verslavingen, van drugs tot werk tot je smartphone, vluchten in Netflix of porno. We verwarren communicatie met verbondenheid. Brown pleit dan ook voor meer gedeelde momenten van vreugde in de échte wereld. Denk aan sportwedstrijden, concerten, een cultuurcafé van BrabantKennis. Dit alles met een belangrijke kanttekening: zonder continu selfies te maken. Haar mantra is ‘gebruik technologie maar laat technologie jou niet gebruiken’.

“Gebruik technologie maar laat technologie jou niet gebruiken.”

Er zijn tal van mediawetenschappers en critici die deze gedachte delen. Een van de meest bekende is de Amerikaanse sociaal psycholoog Sherry Turkle, die je makkelijk kan wegzetten als anti-technologieprofeet. Volgens haar neemt technologie menselijke communicatie over en eindigen we allemaal eenzaam.
De grootste angst van internetcriticus Geert Lovink is het nieuwe techno-onbewuste, een atmosfeer in de samenleving waarin we de technologieën om ons heen niet meer zien, waarin we ze zijn vergeten omdat we er zo gewend aan zijn. De selfierestrictie waar Brown het over heeft is een goed voorbeeld van een digitaletechnologie-bewustwordingsstrategie die Lovink en Turkle ook voorstellen. Want we denken er vaak niet eens meer over na als we een selfie maken.

Vanavond staat in het teken van moderne tradities. ‘Ambacht is weer sexy!’ pronkt op de website van BrabantKennis. Er had ook kunnen staan ‘Analoog is weer sexy!’. Want in postdigitale tijden is de avant-garde analoog, Joy Of Missing Out het nieuwe FOMO (Fear of Missing Out), lokaal het nieuwe globaal, buiten het nieuwe binnen, langzaam het nieuwe snel, kleiner het nieuwe groots, primitief het nieuwe innovatief, en offline de nieuwe luxe.

Er is een tegenbeweging ontstaan. Als reactie op de behoefte aan nieuwigheid die in consumenten is geprogrammeerd en door de snelheid waarmee technologie veroudert. Terwijl 06-nummers opraken omdat onze apparaten ook bereikbaar moeten zijn, Facebook met drones afgelegen gebieden op aarde van internet wil voorzien, en X – The Moonshot Factory (een semi-geheime ontwikkelingsinstelling opgericht door Google Inc.) met ballonnen zwevend in de stratosfeer ervoor wil zorgen dat de hele wereldbevolking toegang heeft tot internet, zitten jongeren niet meer op Facebook maar kiezen ze voor het tijdelijke karakter van Snapchat, cureren ze heel zorgvuldig hun Instagram-nieuwsoverzichten, gaan kinderen van hightech professionals naar lowtech scholen, hebben topmanagers geen mobiele telefoon meer, zijn deze in Frankrijk zelfs op scholen verboden en hebben werknemers wettelijk gezien het recht om onbereikbaar te zijn buiten kantooruren.

“Gebruik technologie maar laat technologie jou niet gebruiken.”

Er zijn tal van mediawetenschappers en critici die deze gedachte delen. Een van de meest bekende is de Amerikaanse sociaal psycholoog Sherry Turkle, die je makkelijk kan wegzetten als anti-technologieprofeet. Volgens haar neemt technologie menselijke communicatie over en eindigen we allemaal eenzaam.
De grootste angst van internetcriticus Geert Lovink is het nieuwe techno-onbewuste, een atmosfeer in de samenleving waarin we de technologieën om ons heen niet meer zien, waarin we ze zijn vergeten omdat we er zo gewend aan zijn. De selfierestrictie waar Brown het over heeft is een goed voorbeeld van een digitaletechnologie-bewustwordingsstrategie die Lovink en Turkle ook voorstellen. Want we denken er vaak niet eens meer over na als we een selfie maken.

Vanavond staat in het teken van moderne tradities. ‘Ambacht is weer sexy!’ pronkt op de website van BrabantKennis. Er had ook kunnen staan ‘Analoog is weer sexy!’. Want in postdigitale tijden is de avant-garde analoog, Joy Of Missing Out het nieuwe FOMO (Fear of Missing Out), lokaal het nieuwe globaal, buiten het nieuwe binnen, langzaam het nieuwe snel, kleiner het nieuwe groots, primitief het nieuwe innovatief, en offline de nieuwe luxe.

Er is een tegenbeweging ontstaan. Als reactie op de behoefte aan nieuwigheid die in consumenten is geprogrammeerd en door de snelheid waarmee technologie veroudert. Terwijl 06-nummers opraken omdat onze apparaten ook bereikbaar moeten zijn, Facebook met drones afgelegen gebieden op aarde van internet wil voorzien, en X – The Moonshot Factory (een semi-geheime ontwikkelingsinstelling opgericht door Google Inc.) met ballonnen zwevend in de stratosfeer ervoor wil zorgen dat de hele wereldbevolking toegang heeft tot internet, zitten jongeren niet meer op Facebook maar kiezen ze voor het tijdelijke karakter van Snapchat, cureren ze heel zorgvuldig hun Instagram-nieuwsoverzichten, gaan kinderen van hightech professionals naar lowtech scholen, hebben topmanagers geen mobiele telefoon meer, zijn deze in Frankrijk zelfs op scholen verboden en hebben werknemers wettelijk gezien het recht om onbereikbaar te zijn buiten kantooruren.

Ook digital diets, digital detoxes en wifivrije cafés duiken op in een samenleving waarin yoga en mindfulness – niet geheel toevallig – ook populair zijn. Ze beloven allemaal rust te creëren in onze drukke, met informatie overspoelde levens. Terwijl techpioniers in Silicon Valley werken aan een wereld waarin alles en iedereen altijd met elkaar verbonden is, heerst in de samenleving digitale ontgoocheling en is offline romanticisme voelbaar.

“En hoewel digitaal vaak wordt geassocieerd met niet-tastbaar, ongrijpbaar, virtueel en immaterieel, is het net als alle analoge toepassingen ook materieel.”

Kunstenaars hebben in het postdigitale tijdperk analoge media zoals vinyl, cassettebandjes, typemachines, analoge synthesizers en analoge fotografie herontdekt. In de kunsten lijkt die postdigitale conditie een herhaling van de negentiende-eeuwse arts-and-craftsbeweging, die als tegenreactie op de industrialisatie handgemaakte productie omarmde. Mediawetenschapper Florian Cramer verklaart de populariteit van analoge media onder jonge kunstenaars en designers als een behoefte aan agency (zeggenschap, controle) over het medium. Een logische verklaring, want wanneer een nieuw medium zijn intrede doet kost het tijd voordat er zo goed mee kan worden omgegaan dat we over een ambacht kunnen gaan spreken. En hoewel digitaal vaak wordt geassocieerd met niet-tastbaar, ongrijpbaar, virtueel en immaterieel, is het net als alle analoge toepassingen ook materieel: de cloud is niet een wolk die zweeft in de atmosfeer, het is – kort door de bocht gezegd – gewoon iemands anders computer. Digitaal kan dus net zo goed een ambacht zijn.

Ook digital diets, digital detoxes en wifivrije cafés duiken op in een samenleving waarin yoga en mindfulness – niet geheel toevallig – ook populair zijn. Ze beloven allemaal rust te creëren in onze drukke, met informatie overspoelde levens. Terwijl techpioniers in Silicon Valley werken aan een wereld waarin alles en iedereen altijd met elkaar verbonden is, heerst in de samenleving digitale ontgoocheling en is offline romanticisme voelbaar.

“En hoewel digitaal vaak wordt geassocieerd met niet-tastbaar, ongrijpbaar, virtueel en immaterieel, is het net als alle analoge toepassingen ook materieel.”

Kunstenaars hebben in het postdigitale tijdperk analoge media zoals vinyl, cassettebandjes, typemachines, analoge synthesizers en analoge fotografie herontdekt. In de kunsten lijkt die postdigitale conditie een herhaling van de negentiende-eeuwse arts-and-craftsbeweging, die als tegenreactie op de industrialisatie handgemaakte productie omarmde. Mediawetenschapper Florian Cramer verklaart de populariteit van analoge media onder jonge kunstenaars en designers als een behoefte aan agency (zeggenschap, controle) over het medium. Een logische verklaring, want wanneer een nieuw medium zijn intrede doet kost het tijd voordat er zo goed mee kan worden omgegaan dat we over een ambacht kunnen gaan spreken. En hoewel digitaal vaak wordt geassocieerd met niet-tastbaar, ongrijpbaar, virtueel en immaterieel, is het net als alle analoge toepassingen ook materieel: de cloud is niet een wolk die zweeft in de atmosfeer, het is – kort door de bocht gezegd – gewoon iemands anders computer. Digitaal kan dus net zo goed een ambacht zijn.

Een paar jaar nadat ik The Power of Vulnerability las, ben ik heel veel gelukkiger, heb ik geen smartphoneverslaving meer, ben ik de leukste man van de wereld tegengekomen, heb ik een betere balans tussen werk en leven, en ben ik minder onzeker omdat ik mijn imperfecties probeer te omarmen. Ik hoop dat we met z’n allen net zo hard aan de slag gaan met het ontdekken van de juiste manier waarop we digitale technologie kunnen gebruiken in onze levens. Niet alleen in Brabant. Want er bestaat geen ‘lokaal’ in een genetwerkte wereld. Kijk om je heen en je ziet voldoende tekenen die wijzen op crises: van smartphoneverslavingen tot de ecologische crisis die sterk verband houdt met onze vernieuwingsdrang en de digitalisering van onze planeet Aarde. We moeten allemaal aan de slag om te ontdekken wat we missen, wat de waarden zijn die ons menselijk maken en die we in willen brengen in de digitale technologie. Hopelijk kijken we dan over een paar jaar, net als ik nu, terug op een intense periode van verlichting, van zelfreflectie, contemplatie en actie. Een periode van de allergrootste verandering die je je nu kan voorstellen. En hopelijk hebben we er dan een betere versie van onze oude liefde, het oorspronkelijke internet, ervoor in de plaats gekregen.

Een paar jaar nadat ik The Power of Vulnerability las, ben ik heel veel gelukkiger, heb ik geen smartphoneverslaving meer, ben ik de leukste man van de wereld tegengekomen, heb ik een betere balans tussen werk en leven, en ben ik minder onzeker omdat ik mijn imperfecties probeer te omarmen. Ik hoop dat we met z’n allen net zo hard aan de slag gaan met het ontdekken van de juiste manier waarop we digitale technologie kunnen gebruiken in onze levens. Niet alleen in Brabant. Want er bestaat geen ‘lokaal’ in een genetwerkte wereld. Kijk om je heen en je ziet voldoende tekenen die wijzen op crises: van smartphoneverslavingen tot de ecologische crisis die sterk verband houdt met onze vernieuwingsdrang en de digitalisering van onze planeet Aarde. We moeten allemaal aan de slag om te ontdekken wat we missen, wat de waarden zijn die ons menselijk maken en die we in willen brengen in de digitale technologie. Hopelijk kijken we dan over een paar jaar, net als ik nu, terug op een intense periode van verlichting, van zelfreflectie, contemplatie en actie. Een periode van de allergrootste verandering die je je nu kan voorstellen. En hopelijk hebben we er dan een betere versie van onze oude liefde, het oorspronkelijke internet, ervoor in de plaats gekregen.

Top