Scroll to top
17 september 2018

Kijken door karton, zien door verhalen

Ontmoeting met Florian de Visser

17 september 2018

Kijken door karton, zien door verhalen

Ontmoeting met Florian de Visser

Met wat fantasie zie je de honderden arbeiders in alle vroegte langs de portiersloge sjokken. Richting hun eigen werkstek op dit grote, afgesloten fabrieksterrein. Zo moet het er eind vorige eeuw hebben uitgezien. Eenmaal binnen gaven luidruchtige machines ritme aan de dag. Tegenwoordig laat verbeeldingskracht het gebied gonzen. Bijna 200 creatieve bedrijfjes vormen hier Sectie-C, een dorp van doeners. Florian de Visser [1983] huist linksachter op het immense territorium aan de rand van Eindhoven. “Ik ken de geschiedenis van het terrein nog niet heel goed, ik geloof dat ze lantaarnpalen en verkeersborden produceerden.” Toch beaamt hij dat het verhaal zich prima leent voor een site story: het handelsmerk van Florian. “Alweer een goed idee dat moet wachten op uitvoering.”

Achter iedere boerderij een verhaal

Observeren, daar begon het mee. Goed uit je ogen kijken tussen de met populieren omzoomde weilanden rondom Heeswijk-Dinther. In deze groene omgeving kan best eens de kiem liggen voor wat nu zo ongeveer zijn levensbeschouwing is. Florian de Visser zwierf in zijn jonge jaren veel rond in dit Brabantse dorp onder Den Bosch. “Ik geloof niet dat ik toen heel bewust met observeren bezig was, maar van mijn vader kreeg ik het nodige mee over de lokale historie. Hij leerde me dat achter iedere boerderij een verhaal schuilgaat. We maken als familie zelf ook deel uit van die geschiedenis. Generaties lang waren we poortwachter van kasteel Heeswijk, mijn vader is daar geboren.”

Sinds 10 jaar heeft hij als zelfstandig ontwerper het observeren tot kunst verheven.

“De term ontwerper gebruik ik zelf eigenlijk weinig, op mijn visitekaartje staat alleen mijn naam en daaronder site stories. Ik hou graag opties open.”

Met wat fantasie zie je de honderden arbeiders in alle vroegte langs de portiersloge sjokken. Richting hun eigen werkstek op dit grote, afgesloten fabrieksterrein. Zo moet het er eind vorige eeuw hebben uitgezien. Eenmaal binnen gaven luidruchtige machines ritme aan de dag. Tegenwoordig laat verbeeldingskracht het gebied gonzen. Bijna 200 creatieve bedrijfjes vormen hier Sectie-C, een dorp van doeners. Florian de Visser [1983] huist linksachter op het immense territorium aan de rand van Eindhoven. “Ik ken de geschiedenis van het terrein nog niet heel goed, ik geloof dat ze lantaarnpalen en verkeersborden produceerden.” Toch beaamt hij dat het verhaal zich prima leent voor een site story: het handelsmerk van Florian. “Alweer een goed idee dat moet wachten op uitvoering.”

Achter iedere boerderij een verhaal

Observeren, daar begon het mee. Goed uit je ogen kijken tussen de met populieren omzoomde weilanden rondom Heeswijk-Dinther. In deze groene omgeving kan best eens de kiem liggen voor wat nu zo ongeveer zijn levensbeschouwing is. Florian de Visser zwierf in zijn jonge jaren veel rond in dit Brabantse dorp onder Den Bosch. “Ik geloof niet dat ik toen heel bewust met observeren bezig was, maar van mijn vader kreeg ik het nodige mee over de lokale historie. Hij leerde me dat achter iedere boerderij een verhaal schuilgaat. We maken als familie zelf ook deel uit van die geschiedenis. Generaties lang waren we poortwachter van kasteel Heeswijk, mijn vader is daar geboren.”

Sinds 10 jaar heeft hij als zelfstandig ontwerper het observeren tot kunst verheven.

“De term ontwerper gebruik ik zelf eigenlijk weinig, op mijn visitekaartje staat alleen mijn naam en daaronder site stories. Ik hou graag opties open.”

Opgeleid aan de Design Academy / Man & Public Space is hij bedreven in het goed bekijken en analyseren van de publieke ruimte. Tegenwoordig verwerkt hij deze indrukken en ervaringen tot verhalen waarbij realiteit en fictie door elkaar lopen. Eindproducten zijn scenariomaquettes, videocollages, uit de kluiten gewassen verhalenwijzers of een (im)materialenbibliotheek. “Met de vorm mag ik graag experimenteren. Als het er maar voor zorgt dat mensen even prettig uit hun evenwicht raken. Om daarna altijd anders naar zo’n plek te kijken, geprikkeld te raken door de niet-fysieke schoonheid van een locatie. Ten diepste helpen mijn projecten om je ergens thuis te voelen.”

Choreografie van het dagelijks leven

“Na het vwo koos ik voor de architectuur. In de eerste jaren werd ik vooral aangetrokken tot de conceptfase. Maar voor het analyseren en onderzoeken van een plek is in die wereld weinig tijd ingeruimd. Gelukkig bood de Design Academy wel alle ruimte voor mijn fascinatie.” Voor zijn afstudeerproject gebruikte hij een Eindhovense winkelstraat. Hij dwaalde er rond en kreeg langzaam vat op de choreografie van het dagelijks leven. De donderdagochtend bleek een bijzonder moment.

“De winkeliers zetten gebruikte dozen op de stoep waardoor het straatbeeld werd gedomineerd door grote stapels bruin karton. Heel kort, want al snel verdwenen de dozen met veel lawaai in de vuilniswagen.“

“De chauffeur van die wagen had zelfs een speciale cd met housemuziek voor die route, ze maakten er echt een optreden van,” vertelt Florian. “Ik ontdekte dat de producten uit die dozen vaak uit China kwamen en dat het karton als oud papier weer teruggaat naar dat zelfde Verre Oosten. Ik combineerde deze ontdekking met allerlei andere verhalen uit die straat, van archeologische weetjes tot dingen die in het hier en nu speelden. Met het karton bouwde ik deze scripts vervolgens om tot grote, fantasierijke maquettes die ik op een donderdagochtend in alle vroegte aan de straat zette. De vuilnismannen haalden deze expositie gewoon op, ze vonden het geweldig leuk. In de tussentijd stonden voorbijgangers stil bij mijn werk en raakten ze met elkaar in gesprek.”
Florian ondervond in die winkelstraat hoe je ingrediënten van een plek op een nieuwe manier kunt rangschikken en betekenis kunt geven. Hoe je ze kunt kneden tot nieuwsgierig makende site stories. Plotseling ontstaat er dan zo’n duizelingwekkend doorkijkje naar China, naar een globaliserende wereld waarin we karton heen en weer slepen. “Dat stemt tot nadenken,” vertelt hij.

Opgeleid aan de Design Academy / Man & Public Space is hij bedreven in het goed bekijken en analyseren van de publieke ruimte. Tegenwoordig verwerkt hij deze indrukken en ervaringen tot verhalen waarbij realiteit en fictie door elkaar lopen. Eindproducten zijn scenariomaquettes, videocollages, uit de kluiten gewassen verhalenwijzers of een (im)materialenbibliotheek. “Met de vorm mag ik graag experimenteren. Als het er maar voor zorgt dat mensen even prettig uit hun evenwicht raken. Om daarna altijd anders naar zo’n plek te kijken, geprikkeld te raken door de niet-fysieke schoonheid van een locatie. Ten diepste helpen mijn projecten om je ergens thuis te voelen.”

Choreografie van het dagelijks leven

“Na het vwo koos ik voor de architectuur. In de eerste jaren werd ik vooral aangetrokken tot de conceptfase. Maar voor het analyseren en onderzoeken van een plek is in die wereld weinig tijd ingeruimd. Gelukkig bood de Design Academy wel alle ruimte voor mijn fascinatie.” Voor zijn afstudeerproject gebruikte hij een Eindhovense winkelstraat. Hij dwaalde er rond en kreeg langzaam vat op de choreografie van het dagelijks leven. De donderdagochtend bleek een bijzonder moment.

“De winkeliers zetten gebruikte dozen op de stoep waardoor het straatbeeld werd gedomineerd door grote stapels bruin karton. Heel kort, want al snel verdwenen de dozen met veel lawaai in de vuilniswagen.“

“De chauffeur van die wagen had zelfs een speciale cd met housemuziek voor die route, ze maakten er echt een optreden van,” vertelt Florian. “Ik ontdekte dat de producten uit die dozen vaak uit China kwamen en dat het karton als oud papier weer teruggaat naar dat zelfde Verre Oosten. Ik combineerde deze ontdekking met allerlei andere verhalen uit die straat, van archeologische weetjes tot dingen die in het hier en nu speelden. Met het karton bouwde ik deze scripts vervolgens om tot grote, fantasierijke maquettes die ik op een donderdagochtend in alle vroegte aan de straat zette. De vuilnismannen haalden deze expositie gewoon op, ze vonden het geweldig leuk. In de tussentijd stonden voorbijgangers stil bij mijn werk en raakten ze met elkaar in gesprek.”
Florian ondervond in die winkelstraat hoe je ingrediënten van een plek op een nieuwe manier kunt rangschikken en betekenis kunt geven. Hoe je ze kunt kneden tot nieuwsgierig makende site stories. Plotseling ontstaat er dan zo’n duizelingwekkend doorkijkje naar China, naar een globaliserende wereld waarin we karton heen en weer slepen. “Dat stemt tot nadenken,” vertelt hij.

De shortcut van citymarketing

Florian werkt regelmatig buiten Brabant. Van Tokyo tot Kraggenburg. “Dat is een dorpje in de Noordoostpolder waar ik designer-in-residence was. Juist in die nieuwe polder blijken mensen enorm op zoek te gaan naar hun geschiedenis, hun identiteit. Het barst er van de culturele producties over dat onderwerp. Mijn manier van werken, mijn projecten hebben me geleerd dat iedere plek interessant kan zijn. Door aan de slag te gaan met verhalen nét onder de oppervlakte voel je jezelf bijna wortel schieten.” Wie deze filosofie doortrekt snapt dat Florian aarzelt om een typering van Brabant te geven, of de identiteit van zijn huidige stad wil duiden. “Ik heb het amper onderzocht, en denk dat ik daarom snel in clichés ga praten. Daarmee bevestig ik die platitudes alleen maar. Wat me wel fascineert is hoe citymarketing erin slaagt een stad als Eindhoven te branden. Op enig moment wordt zo’n identiteit dan toch waarheid en krijgen mensen een hechtere band met hun stad. Zelfs als ze diep van binnen weten dat het een mythe is.” Zo’n short cut voelt als vloeken in de site story kerk, maar Florian beschouwt het eerder als een uitnodiging tot denkwerk.

L’art pour le contexte

Deze maanden is het in Eindhoven meer doen dan denken. Florian heeft het druk. “Toch stopt het denken nooit. Recent zet ik site stories in bij het herinrichten van bibliotheken. Voor de immense LocHal in Tilburg maak ik bijvoorbeeld een conversatie-object. Ook gebiedsontwikkeling trekt me. Zo werk ik in Eerbeek samen met architectenbureau BRIGHT aan toekomstvisies voor energielandschappen. Hoe overstijg je de negatieve discussies over geurcirkels van de lokale papierfabriek, hoe kom je in plaats daarvan tot inspirerende ideeën voor het gebruik van restwarmte?” Deze manier van samenwerken ziet Florian bij meer ontwerpers.

De shortcut van citymarketing

Florian werkt regelmatig buiten Brabant. Van Tokyo tot Kraggenburg. “Dat is een dorpje in de Noordoostpolder waar ik designer-in-residence was. Juist in die nieuwe polder blijken mensen enorm op zoek te gaan naar hun geschiedenis, hun identiteit. Het barst er van de culturele producties over dat onderwerp. Mijn manier van werken, mijn projecten hebben me geleerd dat iedere plek interessant kan zijn. Door aan de slag te gaan met verhalen nét onder de oppervlakte voel je jezelf bijna wortel schieten.” Wie deze filosofie doortrekt snapt dat Florian aarzelt om een typering van Brabant te geven, of de identiteit van zijn huidige stad wil duiden. “Ik heb het amper onderzocht, en denk dat ik daarom snel in clichés ga praten. Daarmee bevestig ik die platitudes alleen maar. Wat me wel fascineert is hoe citymarketing erin slaagt een stad als Eindhoven te branden. Op enig moment wordt zo’n identiteit dan toch waarheid en krijgen mensen een hechtere band met hun stad. Zelfs als ze diep van binnen weten dat het een mythe is.” Zo’n short cut voelt als vloeken in de site story kerk, maar Florian beschouwt het eerder als een uitnodiging tot denkwerk.

L’art pour le contexte

Deze maanden is het in Eindhoven meer doen dan denken. Florian heeft het druk. “Toch stopt het denken nooit. Recent zet ik site stories in bij het herinrichten van bibliotheken. Voor de immense LocHal in Tilburg maak ik bijvoorbeeld een conversatie-object. Ook gebiedsontwikkeling trekt me. Zo werk ik in Eerbeek samen met architectenbureau BRIGHT aan toekomstvisies voor energielandschappen. Hoe overstijg je de negatieve discussies over geurcirkels van de lokale papierfabriek, hoe kom je in plaats daarvan tot inspirerende ideeën voor het gebruik van restwarmte?” Deze manier van samenwerken ziet Florian bij meer ontwerpers.

“We zijn steeds meer met de context bezig, minder objectgericht. Zelfs in de galeriewereld worden nu dingen verkocht die het grotere verhaal vertellen. Gerecycled plastic is zo’n trend. L’art pour l’art is iets uit de vorige eeuw.”

De dag loopt ten einde. De portiersloge van Sectie-C staat leeg. Met wat fantasie – en wat geduld – ziet de voorbijganger hier Florian aan het werk om zijn eigen context te vangen in een site story. Het Heeswijkse poortwachtersbloed zal ooit gaan kruipen.

www.floriandevisser.nl

Auteur: Berny van de Donk 

“We zijn steeds meer met de context bezig, minder objectgericht. Zelfs in de galeriewereld worden nu dingen verkocht die het grotere verhaal vertellen. Gerecycled plastic is zo’n trend. L’art pour l’art is iets uit de vorige eeuw.”

De dag loopt ten einde. De portiersloge van Sectie-C staat leeg. Met wat fantasie – en wat geduld – ziet de voorbijganger hier Florian aan het werk om zijn eigen context te vangen in een site story. Het Heeswijkse poortwachtersbloed zal ooit gaan kruipen.

www.floriandevisser.nl

Auteur: Berny van de Donk

Helpt kunst en cultuur jou om je thuis te voelen? Live

  • Ja
    0% 0 / 45
  • Nee
    0% 0 / 45
Top