Scroll to top
28 oktober 2018

De snak naar tijdloosheid

Ontmoeting met Mauro Boer

28 oktober 2018

De snak naar tijdloosheid

Ontmoeting met Mauro Boer

Gesjouw met rinkelende dozen drank, oud decormateriaal ligt klaar voor de stort. Op deze doordeweekse middag in augustus prepareert het personeel de Graanbeurs voor een memorabel nieuw weekend. Het monumentale pand aan een pittoreske kinderkoppenstraat in Breda is al ruim 100 jaar een plek voor vertier. Sinds begin van déze eeuw regeren dance en house in de zwartgeverfde zalen van deze club. Mauro Boer alias DJ Spxxk (spreek uit speak) beweegt zich moeiteloos omhoog door het labyrint van deuren, trappen en barretjes. Op zolder bevindt zich een kleine kantoorruimte. Een compacte machinekamer bovenop een etablissement waarin wekelijks 1200 mensen worden vermaakt. Computers, trotse posters van eerdere events, een complete dj-set om af en toe wat uit te proberen. Hier werkt Mauro [28] met een paar kompanen aan zijn droom: een volwassen clubcultuur in 076. Hij vult zijn dagen met programmeren, organiseren, regelen. De nachten zijn voor de muziek, dan gaat hij liefst zelf het podium op. “Om een heerlijk gevoel van tijdloosheid neer te zetten met diepere techno, dat is mijn niche.”

Omhoog kijken

Een meisje uit West-Brabant deed zijn vader verhuizen naar West-Brabant. Mauro’s jeugd speelde zich af in het grensdorp Putte, een paar kilometer verwijderd van de Antwerpse havens. “Als kind vond ik het wel bijzonder dat er een denkbeeldige slagboom midden in onze dorpsstraat stond. In de praktijk merkte je weinig van die grens. Verder herinner ik me vooral dat we gevoelsmatig altijd naar bóven keken, want veel zuidelijker werd het in Nederland niet. Je moest steeds omhoog.” De eerste beats per minute van Mauro werden hier geslagen, op een tweedehands snaredrum. “Ik heb korte tijd op drumles gezeten, ergens in een loods van fanfare De Volharding. Maar zo’n uniform wilde ik niet, wel was ik te vinden in dweilorkestjes. Later deed ik op school altijd graag mee aan toneel, was dol op zingen. Ik had zeer zeker geen podiumvrees. Grappig, nu ik er zo over nadenk komt dat misschien doordat ik al jong op de catwalk stond. Mijn moeder praatte modeshows aan elkaar, mijn broer en ik werden als klein kind vaak ingezet voor het showen van jeugdmode.”

Gesjouw met rinkelende dozen drank, oud decormateriaal ligt klaar voor de stort. Op deze doordeweekse middag in augustus prepareert het personeel de Graanbeurs voor een memorabel nieuw weekend. Het monumentale pand aan een pittoreske kinderkoppenstraat in Breda is al ruim 100 jaar een plek voor vertier. Sinds begin van déze eeuw regeren dance en house in de zwartgeverfde zalen van deze club. Mauro Boer alias DJ Spxxk (spreek uit speak) beweegt zich moeiteloos omhoog door het labyrint van deuren, trappen en barretjes. Op zolder bevindt zich een kleine kantoorruimte. Een compacte machinekamer bovenop een etablissement waarin wekelijks 1200 mensen worden vermaakt. Computers, trotse posters van eerdere events, een complete dj-set om af en toe wat uit te proberen. Hier werkt Mauro [28] met een paar kompanen aan zijn droom: een volwassen clubcultuur in 076. Hij vult zijn dagen met programmeren, organiseren, regelen. De nachten zijn voor de muziek, dan gaat hij liefst zelf het podium op. “Om een heerlijk gevoel van tijdloosheid neer te zetten met diepere techno, dat is mijn niche.”

Omhoog kijken

Een meisje uit West-Brabant deed zijn vader verhuizen naar West-Brabant. Mauro’s jeugd speelde zich af in het grensdorp Putte, een paar kilometer verwijderd van de Antwerpse havens. “Als kind vond ik het wel bijzonder dat er een denkbeeldige slagboom midden in onze dorpsstraat stond. In de praktijk merkte je weinig van die grens. Verder herinner ik me vooral dat we gevoelsmatig altijd naar bóven keken, want veel zuidelijker werd het in Nederland niet. Je moest steeds omhoog.” De eerste beats per minute van Mauro werden hier geslagen, op een tweedehands snaredrum. “Ik heb korte tijd op drumles gezeten, ergens in een loods van fanfare De Volharding. Maar zo’n uniform wilde ik niet, wel was ik te vinden in dweilorkestjes. Later deed ik op school altijd graag mee aan toneel, was dol op zingen. Ik had zeer zeker geen podiumvrees. Grappig, nu ik er zo over nadenk komt dat misschien doordat ik al jong op de catwalk stond. Mijn moeder praatte modeshows aan elkaar, mijn broer en ik werden als klein kind vaak ingezet voor het showen van jeugdmode.”

Eenmaal op de middelbare school in Bergen op Zoom maakte Mauro kennis met de wondere wereld van de dance. “Vrienden namen me mee naar hardcorefeesten, met veel toeters en bellen. De sfeer die daar hing, de saamhorigheid raakte me. Het was na de echte gabbertijd uit de jaren negentig. De feesten waren al groter, het ging niet meer over je afzetten tegen de wereld zoals in de begintijd. Toen ik kwam kijken was het groot en commercieel. Later ontdekte ik de techno, de deephouse. Daar wordt heel subtiel een sfeer gebouwd, hoor je muziek die je niet kent. Dat brengt mensen in extase, daar hoef je niet eens drugs voor te gebruiken.”

Na de havo bleek de wereld ten zuidenoosten van Putte ook interessant. “Maastricht werd het, een vriend van me studeerde daar al. Ik koos voor een veilige studie. International Business Administration, later Commerciële Economie. Maar ik heb niets afgemaakt, ik was twee jaar vooral te vinden op de studentenvereniging. Daar is het zo’n beetje begonnen, het organiseren van feestjes en evenementen op de sociëteit. Leuke tijd, het ging me goed af.”

Mauro ontdekte dat er voor zijn competenties aan de Avans Hogeschool in Breda een heuse opleiding bestond: Communicatie & Multimediadesign. Het eerste jaar beviel nog wel, leek de vis zijn creatieve water te hebben gevonden. “Daarna werd het me te technisch, ging het te veel over websites maken. Bovendien had ik inmiddels een baantje bij SQ People, een bedrijf dat donateurs werft. Ik kon daar vestigingsmanager worden dus stopte ik bij Avans. Tegelijkertijd was ik in Breda bezig met het organiseren van feesten. Dat werd op een gegeven moment te ingewikkeld.

“Ik ben iemand die niet voor de veilige weg kiest, ik ambieer geen nine to five baan. Dus nu sta ik – om rond te komen – een paar dagen per week achter de bar van een café. De rest van mijn tijd stop ik in Local Motion, een bedrijf dat ik met ‘n paar vrienden heb opgezet.”

Dat begint lekker te lopen. We organiseren allerlei evenementen, onder andere hier in de Graanbeurs waar we ook ons kantoor hebben. Binnenkort ga ik trouwens de marketing doen voor deze club. En natuurlijk word ik af en toe geboekt om zelf op te treden. Dat verdient alleen nauwelijks. Ga maar na, er zijn eigenlijk 2 avonden per week waarin het moet gebeuren, en in mijn segment krijg je zelden meer dan 100 of 200 euro per avond.”

Mauro voelt zich na al zijn omzwervingen op zijn plek in Breda, in de Graanbeurs. “We hebben onszelf een beetje onmisbaar gemaakt. Een steeds grotere groep begint te ontdekken dat er op vrijdagavond één plek in Breda is waar het gebeurt: hier aan de Reigerstraat. Op dit moment ben ik tevreden, kies ik bewust voor deze mix aan klussen. Hoe dat allemaal uitpakt voor mijn dj-carrière zie ik wel.”

Eenmaal op de middelbare school in Bergen op Zoom maakte Mauro kennis met de wondere wereld van de dance. “Vrienden namen me mee naar hardcorefeesten, met veel toeters en bellen. De sfeer die daar hing, de saamhorigheid raakte me. Het was na de echte gabbertijd uit de jaren negentig. De feesten waren al groter, het ging niet meer over je afzetten tegen de wereld zoals in de begintijd. Toen ik kwam kijken was het groot en commercieel. Later ontdekte ik de techno, de deephouse. Daar wordt heel subtiel een sfeer gebouwd, hoor je muziek die je niet kent. Dat brengt mensen in extase, daar hoef je niet eens drugs voor te gebruiken.”

Na de havo bleek de wereld ten zuidenoosten van Putte ook interessant. “Maastricht werd het, een vriend van me studeerde daar al. Ik koos voor een veilige studie. International Business Administration, later Commerciële Economie. Maar ik heb niets afgemaakt, ik was twee jaar vooral te vinden op de studentenvereniging. Daar is het zo’n beetje begonnen, het organiseren van feestjes en evenementen op de sociëteit. Leuke tijd, het ging me goed af.”

Mauro ontdekte dat er voor zijn competenties aan de Avans Hogeschool in Breda een heuse opleiding bestond: Communicatie & Multimediadesign. Het eerste jaar beviel nog wel, leek de vis zijn creatieve water te hebben gevonden. “Daarna werd het me te technisch, ging het te veel over websites maken. Bovendien had ik inmiddels een baantje bij SQ People, een bedrijf dat donateurs werft. Ik kon daar vestigingsmanager worden dus stopte ik bij Avans. Tegelijkertijd was ik in Breda bezig met het organiseren van feesten. Dat werd op een gegeven moment te ingewikkeld.

“Ik ben iemand die niet voor de veilige weg kiest, ik ambieer geen nine to five baan. Dus nu sta ik – om rond te komen – een paar dagen per week achter de bar van een café. De rest van mijn tijd stop ik in Local Motion, een bedrijf dat ik met ‘n paar vrienden heb opgezet.”

Dat begint lekker te lopen. We organiseren allerlei evenementen, onder andere hier in de Graanbeurs waar we ook ons kantoor hebben. Binnenkort ga ik trouwens de marketing doen voor deze club. En natuurlijk word ik af en toe geboekt om zelf op te treden. Dat verdient alleen nauwelijks. Ga maar na, er zijn eigenlijk 2 avonden per week waarin het moet gebeuren, en in mijn segment krijg je zelden meer dan 100 of 200 euro per avond.”

Mauro voelt zich na al zijn omzwervingen op zijn plek in Breda, in de Graanbeurs. “We hebben onszelf een beetje onmisbaar gemaakt. Een steeds grotere groep begint te ontdekken dat er op vrijdagavond één plek in Breda is waar het gebeurt: hier aan de Reigerstraat. Op dit moment ben ik tevreden, kies ik bewust voor deze mix aan klussen. Hoe dat allemaal uitpakt voor mijn dj-carrière zie ik wel.”

Kortstondige eeuwigheid

“Ik voel me vooral dj, soms artiest. Want als je op het podium staat moet je ook mensen kunnen entertainen, uitstralen dat jij bepaalt wat er gebeurt. Ik draai veel verschillende genres, maar als Spxxk doe ik de meer serieuze muziek, de diepere techno. Dat is een soort niche, niet heel commercieel.” De kracht van dance is voor hem de creatie van kortstondige eeuwigheid. Een ambacht dat Mauro tot in de vingertoppen beheerst. “Het is veel meer dan boemboemboem. Dat uren kunnen dansen is een snak naar tijdloosheid. Even weg uit de stressvolle wereld waarin we leven. Ik word zelf af en toe ook moe van alles wat ik moet checken. Als ik wakker word kijk ik automatisch op mijn mobieltje, loop ik tig pagina’s na. Om gek van te worden. Maar het móet, zeker in onze branche. Knappe dj die zonder kan.”

De dance-events reiken artistiek gezien verder dan muziek. “We werken met kunstenaars voor licht en podiumbouw, en laatst was hier een expositie van schilderkunst in de bovenzaal. Bovendien heb je voor ieder feest artwork nodig, zoals posters.” De doorgehaalde nachten zorgen voor een gevoel van saamhorigheid, voor nieuwe vriendschappen. “Op de dansvloer is iedereen gelijk, ik heb daar mensen gesproken die ik anders nooit ontmoet. En echt, dit is geen hype. Het is 25 jaar geleden begonnen met de opkomst van drumcomputers en synthesizers. Nu is het er nog steeds in allerlei vormen en maten. Dat gaat nooit meer weg. Dat kan niet.”

“Bekeken vanuit een traditionele definitie ‘maakt’ Mauro zelf geen muziek. Platen dráaien is wat anders dan platen máken. Toch voelt die definitie net zo arbitrair als de onzichtbare landsgrens in zijn geboortedorp.”

“Op de spaarzame rustige momenten, als de inspiratie toeslaat, maak ik soms een podcast die mijn fans online beluisteren op Soundcloud. Ik ga zitten met een stapel muziek die ik heb ontdekt, vervolgens mix ik dat op mijn manier aan elkaar. Ik kan daarin veel kunstzinniger zijn dan tijdens een live-optreden. Het geeft me vaak een bijzondere kick: die platen zijn nog nooit in de volgorde gedraaid zoals ik het in die podcast doe.”

Kortstondige eeuwigheid

“Ik voel me vooral dj, soms artiest. Want als je op het podium staat moet je ook mensen kunnen entertainen, uitstralen dat jij bepaalt wat er gebeurt. Ik draai veel verschillende genres, maar als Spxxk doe ik de meer serieuze muziek, de diepere techno. Dat is een soort niche, niet heel commercieel.” De kracht van dance is voor hem de creatie van kortstondige eeuwigheid. Een ambacht dat Mauro tot in de vingertoppen beheerst. “Het is veel meer dan boemboemboem. Dat uren kunnen dansen is een snak naar tijdloosheid. Even weg uit de stressvolle wereld waarin we leven. Ik word zelf af en toe ook moe van alles wat ik moet checken. Als ik wakker word kijk ik automatisch op mijn mobieltje, loop ik tig pagina’s na. Om gek van te worden. Maar het móet, zeker in onze branche. Knappe dj die zonder kan.”

De dance-events reiken artistiek gezien verder dan muziek. “We werken met kunstenaars voor licht en podiumbouw, en laatst was hier een expositie van schilderkunst in de bovenzaal. Bovendien heb je voor ieder feest artwork nodig, zoals posters.” De doorgehaalde nachten zorgen voor een gevoel van saamhorigheid, voor nieuwe vriendschappen. “Op de dansvloer is iedereen gelijk, ik heb daar mensen gesproken die ik anders nooit ontmoet. En echt, dit is geen hype. Het is 25 jaar geleden begonnen met de opkomst van drumcomputers en synthesizers. Nu is het er nog steeds in allerlei vormen en maten. Dat gaat nooit meer weg. Dat kan niet.”

“Bekeken vanuit een traditionele definitie ‘maakt’ Mauro zelf geen muziek. Platen dráaien is wat anders dan platen máken. Toch voelt die definitie net zo arbitrair als de onzichtbare landsgrens in zijn geboortedorp.”

“Op de spaarzame rustige momenten, als de inspiratie toeslaat, maak ik soms een podcast die mijn fans online beluisteren op Soundcloud. Ik ga zitten met een stapel muziek die ik heb ontdekt, vervolgens mix ik dat op mijn manier aan elkaar. Ik kan daarin veel kunstzinniger zijn dan tijdens een live-optreden. Het geeft me vaak een bijzondere kick: die platen zijn nog nooit in de volgorde gedraaid zoals ik het in die podcast doe.”

This is my church

Aan de muur van het kantoor hangt een ingelijste motie van D66. Een trotse trofee. Gesteund door SP, GroenLinks en de VVD besloot de gemeenteraad van Breda eind 2017 een pilot toe te staan met ruimere openingstijden. Tot 6 uur ‘s nachts. Het was een reactie op een petitie die in september werd gelanceerd door Local Motion. “1700 mensen hadden ondertekend, een mooi succesje voor ons. Al gaan we, als de sfeer goed is, liever door tot in de ochtend.” Tijdloosheid trekt zich nu eenmaal weinig aan van formele klokuren. De pilot is alweer een tijdje achter de rug en op wat kinderziektes na geslaagd vinden de initiatiefnemers. Wat Mauro betreft kan Breda weer een stap verder maken.

Aan de Bredase bestuurders hoeft het niet te liggen. Gemeentelijk forensisch onderzoek wijst uit dat dance tot het Bredase DNA behoort. Wethouders reppen over een ideaal exportproduct. Mauro juicht die aandacht toe, maar is ook sceptisch. “Het is me iets te veel gebaseerd op de successen van Tiësto en Hardwell. Dat zij in Breda hun eerste triomfen beleefden, zelfs hier in de Graanbeurs trouwens, is natuurlijk een beetje toeval. Bovendien is hun muziek tegenwoordig heel commercieel. Het gaat uiteindelijk om het creëren van een diverse clubcultuur waarin jong talent kansen krijgt. Andere Nederlandse steden zijn daar veel verder in. We gaan ons als Local Motion daarom keihard inzetten het tempo hier te verhogen.”

This is my church

Aan de muur van het kantoor hangt een ingelijste motie van D66. Een trotse trofee. Gesteund door SP, GroenLinks en de VVD besloot de gemeenteraad van Breda eind 2017 een pilot toe te staan met ruimere openingstijden. Tot 6 uur ‘s nachts. Het was een reactie op een petitie die in september werd gelanceerd door Local Motion. “1700 mensen hadden ondertekend, een mooi succesje voor ons. Al gaan we, als de sfeer goed is, liever door tot in de ochtend.” Tijdloosheid trekt zich nu eenmaal weinig aan van formele klokuren. De pilot is alweer een tijdje achter de rug en op wat kinderziektes na geslaagd vinden de initiatiefnemers. Wat Mauro betreft kan Breda weer een stap verder maken.

Aan de Bredase bestuurders hoeft het niet te liggen. Gemeentelijk forensisch onderzoek wijst uit dat dance tot het Bredase DNA behoort. Wethouders reppen over een ideaal exportproduct. Mauro juicht die aandacht toe, maar is ook sceptisch. “Het is me iets te veel gebaseerd op de successen van Tiësto en Hardwell. Dat zij in Breda hun eerste triomfen beleefden, zelfs hier in de Graanbeurs trouwens, is natuurlijk een beetje toeval. Bovendien is hun muziek tegenwoordig heel commercieel. Het gaat uiteindelijk om het creëren van een diverse clubcultuur waarin jong talent kansen krijgt. Andere Nederlandse steden zijn daar veel verder in. We gaan ons als Local Motion daarom keihard inzetten het tempo hier te verhogen.”

Filosoferen over Bredaas DNA doet Mauro trouwens zelden. “Het is vaak erg dun allemaal, Je kunt er alles wel bij slepen. Hier verderop marcheren officieren van de KMA al bijna 200 jaar op een strakke 120 beats per minute,” lacht hij, “maar daarmee is het nog geen dance!” Eerder ziet hij een betekenisvolle verbinding met het bourgondische karakter van Breda. “We zijn een stad van geneugten, vergelijkbaar met Bergen op Zoom en Den Bosch. Er wordt hier genoten van het leven, door jong en oud.”
Er zijn meer lijntjes naar oudere generaties te leggen: voor wie scherp kijkt hebben de kleurrijke avonden met een dj – in rook omhuld verheven op het podium – veel weg van een katholieke hoogmis. Mauro pakt direct zijn smartphone, tikt even en de muziek start.

“God is a DJ. This is my church. This is where I heal my hurts”

Artiest? Faithless. Dat dan weer wel.

partyflock.nl/artist/82073:Spxxk

Auteur: Berny van de Donk 

Filosoferen over Bredaas DNA doet Mauro trouwens zelden. “Het is vaak erg dun allemaal, Je kunt er alles wel bij slepen. Hier verderop marcheren officieren van de KMA al bijna 200 jaar op een strakke 120 beats per minute,” lacht hij, “maar daarmee is het nog geen dance!” Eerder ziet hij een betekenisvolle verbinding met het bourgondische karakter van Breda. “We zijn een stad van geneugten, vergelijkbaar met Bergen op Zoom en Den Bosch. Er wordt hier genoten van het leven, door jong en oud.”
Er zijn meer lijntjes naar oudere generaties te leggen: voor wie scherp kijkt hebben de kleurrijke avonden met een dj – in rook omhuld verheven op het podium – veel weg van een katholieke hoogmis. Mauro pakt direct zijn smartphone, tikt even en de muziek start.

“God is a DJ. This is my church. This is where I heal my hurts”

Artiest? Faithless. Dat dan weer wel.

partyflock.nl/artist/82073:Spxxk

Auteur: Berny van de Donk

We denken te veel in culturele hokjes. Live

  • Eens
    0% 0 / 46
  • Oneens
    0% 0 / 46
Top