Scroll to top
Cultuurcentrum Martien van Doorne, Deurne, 12 februari 2019

CultuurCafé #2 – Van onderop


Over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant

Cultuurcentrum Martien van Doorne, Deurne, 12 februari 2019

CultuurCafé #2 – Van onderop


Over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant

Cultuur is sociaal cement: samen werken aan een voorstelling, bloemencorso of carnavalswagen bindt de lokale gemeenschap. Het voedt de hang naar het eigene en stimuleert de creativiteit en verbeeldingskracht. Maar hoe krachtig is het (samen)bindend vermogen van cultuur nog in tijden van individualisering, internet en sociale media? BrabantKennis nodigt je uit voor een stevig debat over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant.

Programma

19.00 Inloop met koffie/thee

19.30 Welkom en aftrap Ruben Maes (moderator) en Heidi Buijtels (projectleider BrabantKennis)

• Gerard Rooijakkers (socioloog) over dorpse culturele en dragende gemeenschappen
• Frans Soeterbroek (De Ruimtemaker) over stedelijke culturele en dragende gemeenschappen
• Interviews met Marinus Biemans (wethouder Deurne) en Miranda van Bragt (cultuurmaker Oosterhout)

21.00 Discussie met de zaal o.l.v. Ruben Maes

21.15 Borrel

Cultuur is sociaal cement: samen werken aan een voorstelling, bloemencorso of carnavalswagen bindt de lokale gemeenschap. Het voedt de hang naar het eigene en stimuleert de creativiteit en verbeeldingskracht. Maar hoe krachtig is het (samen)bindend vermogen van cultuur nog in tijden van individualisering, internet en sociale media? BrabantKennis nodigt je uit voor een stevig debat over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant.

Programma

19.00 Inloop met koffie/thee

19.30 Welkom en aftrap Ruben Maes (moderator) en Heidi Buijtels (projectleider BrabantKennis)

• Gerard Rooijakkers (socioloog) over dorpse culturele en dragende gemeenschappen
• Frans Soeterbroek (De Ruimtemaker) over stedelijke culturele en dragende gemeenschappen
• Interviews met Marinus Biemans (wethouder Deurne) en Miranda van Bragt (cultuurmaker Oosterhout)

21.00 Discussie met de zaal o.l.v. Ruben Maes

21.15 Borrel

Toonaangevende festivals, corso’s, carnaval, bloeiende muziek- en toneelgezelschappen: ook in de 21e eeuw wortelt Brabant nog altijd in een rijke culturele voedingsbodem. De provincie kent een bruisend verenigingsleven en een actieve cultuurparticipatie, die vaak vertrekt vanuit een hecht, sociaal weefsel. Het willen verbinden hoort bij de Brabantse mentaliteit. Datzelfde geldt voor de behoefte om de handen uit de mouwen te steken en culturele zaken aan te pakken. Er bestaat in Brabant een wil om het zélf te doen, zonder hulp van bovenaf, van ambtelijke instanties. Cultuur is sociaal cement: samen werken aan een voorstelling, bloemencorso of carnavalswagen bindt de lokale gemeenschap. Het voedt de hang naar het eigene en stimuleert de creativiteit en verbeeldingskracht.   

Maar hoe krachtig is het (samen)bindend vermogen van cultuur nog in tijden van individualisering, internet en sociale media? Daar waar het gemeenschapsgevoel het grootst is, vaak in de dorpen en op het platteland, verschraalt de culturele voedingsbodem. Jongeren trekken naar de stad en een sterk vergrijzende bevolking blijft achter. Het aantal amateurkunst-beoefenaren loopt terug en het werven en binden van jonge vrijwilligers blijkt lastig. De nieuwe generatie is meer online dan offline actief. Hoe vitaal is de Brabantse gemeenschapszin? Zijn er verschillen tussen stad en land? En tussen jong en oud? Hoe ga je om met de moderne tijd en geef je het stokje door?    

BrabantKennis nodigt je uit voor een stevig debat over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant.

Toonaangevende festivals, corso’s, carnaval, bloeiende muziek- en toneelgezelschappen: ook in de 21e eeuw wortelt Brabant nog altijd in een rijke culturele voedingsbodem. De provincie kent een bruisend verenigingsleven en een actieve cultuurparticipatie, die vaak vertrekt vanuit een hecht, sociaal weefsel. Het willen verbinden hoort bij de Brabantse mentaliteit. Datzelfde geldt voor de behoefte om de handen uit de mouwen te steken en culturele zaken aan te pakken. Er bestaat in Brabant een wil om het zélf te doen, zonder hulp van bovenaf, van ambtelijke instanties. Cultuur is sociaal cement: samen werken aan een voorstelling, bloemencorso of carnavalswagen bindt de lokale gemeenschap. Het voedt de hang naar het eigene en stimuleert de creativiteit en verbeeldingskracht.   

Maar hoe krachtig is het (samen)bindend vermogen van cultuur nog in tijden van individualisering, internet en sociale media? Daar waar het gemeenschapsgevoel het grootst is, vaak in de dorpen en op het platteland, verschraalt de culturele voedingsbodem. Jongeren trekken naar de stad en een sterk vergrijzende bevolking blijft achter. Het aantal amateurkunst-beoefenaren loopt terug en het werven en binden van jonge vrijwilligers blijkt lastig. De nieuwe generatie is meer online dan offline actief. Hoe vitaal is de Brabantse gemeenschapszin? Zijn er verschillen tussen stad en land? En tussen jong en oud? Hoe ga je om met de moderne tijd en geef je het stokje door?    

BrabantKennis nodigt je uit voor een stevig debat over de vitaliteit van de culturele voedingsbodem in Brabant.

Top